กรณีใดที่นายจ้างไม่ต้องจ่ายค่าชดเชย

ลำดับงานมาตรฐาน — ตรวจข้อเท็จจริง → เอกสาร → ยื่นเรื่อง/ศาลแรงงาน

1. รวบรวมข้อเท็จจริงและเอกสารพื้นฐาน — สัญญาจ้าง ข้อบังคับเกี่ยวกับการทำงาน สลิปเงินเดือน หนังสือเตือน และหนังสือเลิกจ้าง
2. ตรวจสถานะการจ้าง อายุงาน และฐานค่าจ้างสุดท้าย เพื่อคำนวณสิทธิตาม พ.ร.บ.คุ้มครองแรงงาน พ.ศ. 2541 ม.118 (ค่าชดเชย) และ ม.17 (บอกกล่าวล่วงหน้า)
3. ตรวจเหตุยกเว้นการจ่ายค่าชดเชยตาม ม.119 และเหตุเลิกจ้างไม่เป็นธรรมตาม พ.ร.บ.จัดตั้งศาลแรงงานฯ พ.ศ. 2522 ม.49
4. เลือกช่องทาง — ยื่นคำร้องต่อพนักงานตรวจแรงงานตาม ม.123 (พนักงานตรวจแรงงานต้องสอบสวนและมีคำสั่งภายใน 60 วัน ขยายได้อีกไม่เกิน 30 วันตาม ม.124) หรือฟ้องศาลแรงงานโดยตรง
5. กรณีลูกจ้างต่างชาติ ตรวจใบอนุญาตทำงานตาม พ.ร.ก.การบริหารจัดการการทำงานของคนต่างด้าว พ.ศ. 2560 ควบคู่กับสิทธิตามกฎหมายคุ้มครองแรงงาน
6. งานหลังสิ้นสภาพการจ้าง — สิทธิประกันสังคมกรณีว่างงาน (พ.ร.บ.ประกันสังคม พ.ศ. 2533) และเงินทดแทนกรณีประสบอันตรายจากการทำงาน (พ.ร.บ.เงินทดแทน พ.ศ. 2537)

ข้อมูลนี้เป็นแนวทางทั่วไปตามบทบัญญัติที่บังคับใช้ ไม่ใช่คำวินิจฉัยของพนักงานตรวจแรงงานหรือคำพิพากษาของศาลแรงงาน และไม่รับประกันผลของคดี — โปรดยืนยันข้อเท็จจริงล่าสุดกับสำนักงานสวัสดิการและคุ้มครองแรงงานพื้นที่หรือทนายความก่อนดำเนินการ